عنوان کامل پایان نامه :

 سنجش پایداری شهرهای کوچک در استان مازندران

قسمتی از متن پایان نامه :

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

سلسله مراتب شهری براساس طبقات جمعیتی و جایگاه شهرهای کوچک

نظام سلسله مراتب شبکه شهری استان مازندران الگویی سه سطحی دارد. در سلسله مراتب شبکه شهری استان مازندران در سال های  1375 ،1385 و 1390 ، سطوح اول (متروپل ملی) ، سطح دوم (متروپل منطقه ای) وجود ندارد جدول(4-12). این شبکه شهری در سال های  1375 ، 1385 و 1390 دارای سه سطح سلسله مراتب شهری می باشد، سطح اول شبکه شهری استان مازندران سطح سوم شبکه شهری تئوریک یعنی متروپل منطقه ای می باشد. در این سطح استان مازندران دارای چهار شهر ساری ، بابل، آمل و قائمشهر می باشد که همواره طی 15 سال از سال 1375 تا 1390 در سطوح شبکه شهری استان صعود و سقوطی نداشتند، این متروپل ها در سال های 1375 ،1385 و 1390 بترتیب 9/54% ، 1/54% و 3/55% از جمعیت شهرنشین استان را شامل می گردد. در نتیجه طی 15 سال اخیر همواره بیش از نیمی از جمعیت استان مازندران در چهار شهر و نیم دیگر آن در شهرهای دیگر توزیع شدند. طریقه افزایش سهم شهرنشینی استان مازندران در چهار متروپل فوق بغیر از کاهش اندکی که در فاصله سال های 1375 تا 1385 داشته در دوره پنجساله بعدی افزایش یافته می باشد. در سطح سوم سلسله مراتب شهری، استان مازندران در سال های 1375 ،1385 و 1390 بترتیب دارای یک، یک و سه شهر به عنوان مراکز خرده ناحیه ایی هستند، که شهرهای بهشهر، نکا و بابلسر می باشند. سطح مراکز خرده ناحیه ایی در این استان در سال های 1375 و 1385 بترتیب  03/6% و 3/3% از جمعیت شهرنشین استان را در خود جای داده می باشد. اما در سال 1390 با اضافه شدن شهرهای بابلسر و نکا به این سطح 3/11% جمعیت شهرنشین استان در این سال در خرده مراکز ناحیه ای استان ساکن بودند .

سطح چهارم سلسله مراتب شهری تئوریک که سطح دوم سلسله مراتب شهری استان مازندران می باشد، شامل مراکز شهری کوچک می باشد ، اندازه شهرنشینی در مراکز شهری کوچک این استان در سال های 1375،1385 و 1390 بترتیب 1/20% ، 6/20% و 4/17% می باشد، با در نظر داشتن این که تعداد این مراکز از هفت شهر در سال 1375 به هشت شهر در سال های 1385 و 1390 رسیده بود اما مقدار شهرنشینی این سطح از سلسله مراتب شهری استان مازندران کاهش یافته می باشد، شهرهای “چالوس، تنکابن، نوشهر، فریدونکنار، رامسر، محمود آّباد، جویبار و امیرکلا” مراکز خرده ناحیه ایی استان در سال 1390 می باشند. در این سطح از سلسله مراتب شهری در فاصله پانزده سال از سال 1375 تا 1390 شهرهای “بابلسر و نکا” از این سطح خارج شده و سطوح بالاتر رفتند و شهرهای” محمود آباد، جویبار و امیرکلا “از سطوح پایین تر به این سطح وارد شدند.

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

  • شهرهای کوچک استان با در نظر داشتن ابعاد اقتصادی، اجتماعی، زیست محیطی و کالبدی از چه اندازه پایداری برخوردارند؟
  • سایت منبع

  • در شرایط فعلی با در نظر داشتن شاخص های توسعه پایدار شهری، کدامیک از ابعاد از وضعیت بهتری در شهرهای کوچک استان برخوردار می باشد؟
  • برای رسیدن به پایداری کدامیک از ابعاد پایداری از وزن و اهمیت بیشتری برخوردارند؟
  • با اتخاذ چه الگویی می توان شهرهای کوچک استان را به سمت توسعه پایدار شهری هدایت نمود؟

 دانلود متن کامل پایان نامه جغرافیا در لینک پایین صفحه